Ποια φάρμακα βοηθούν κατά των παρασίτων στον ανθρώπινο οργανισμό;

Κανείς δεν είναι ασφαλής από τους έλμινθους. Και ακόμη και ο πιο καθαρός άνθρωπος διατρέχει τον κίνδυνο να προσβληθεί από ελμινθική μόλυνση στην κοινωνία. Εάν εντοπιστεί κάποιο πρόβλημα, τα ανθελμινθικά φάρμακα θα αντιμετωπίσουν εύκολα τη λειτουργία της προστασίας του οργανισμού από τα παράσιτα.

Συμπτώματα βλάβης των ελμινθών

Το πρώτο σύμπτωμα που υποδεικνύει την ανάγκη εξέτασης θα πρέπει να είναι οποιαδήποτε αλλεργική αντίδραση χωρίς εμφανή επαφή με ένα πιθανό αλλεργιογόνο. Ένα παράδειγμα θα ήταν ένα εξάνθημα που δεν είχε προηγηθεί επαφή με επιθετικές ουσίες ή κατάχρηση τροφών από μια ομάδα πιθανών αλλεργιογόνων. Επίσης, η μακροχρόνια βρογχίτιδα, η θεραπεία της οποίας από θεραπευτή δεν δίνει θετικό αποτέλεσμα, μπορεί να υποδηλώνει την παρουσία παρασίτου.

Οι μη φυσιολογικές κινήσεις του εντέρου είναι ένας άλλος λόγος για να κάνετε εξετάσεις για ελμινθίαση. Εάν το παράσιτο έχει εγκατασταθεί στα έντερα, μπορεί να επηρεάσει τη φυσιολογική περισταλτική και τις κινήσεις του εντέρου. Όταν τα έντερα γίνονται καταφύγιο για ορισμένους επικίνδυνους τύπους σκουληκιών, ένα άτομο μπορεί να παρουσιάσει έλλειψη δύναμης και μπορεί επίσης να αναπτύξει αναιμία ή σοβαρή έλλειψη θρεπτικών συστατικών στο αίμα. Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι το παράσιτο τρώει όλες τις ευεργετικές ουσίες στα έντερα πιο γρήγορα από ό,τι μπορούν να απορροφηθούν στο αίμα. Ως εκ τούτου, η αδυναμία είναι επίσης ένα σύμπτωμα.

Τα σκουλήκια μολύνουν τον πρωκτό. Ως αποτέλεσμα, ο κνησμός στον πρωκτό είναι το κύριο σύμπτωμα της παρουσίας του παρασίτου. Το θηλυκό σκουλήκι αναδύεται κυρίως τη νύχτα μέσω του πρωκτού και γεννά αυγά στις πτυχές του πρωκτού, λιπάνοντάς τα με το έκκριμά του. Η ουσία ερεθίζει τη βλεννογόνο μεμβράνη, προκαλώντας φαγούρα.

Εάν υπάρχουν παράσιτα στο σώμα, ο αριθμός των ηωσινόφιλων στο αίμα αυξάνεται. Ο αριθμός αυτών των κυττάρων αυξάνεται επίσης με μια προοδευτική αλλεργική αντίδραση. Επομένως, εάν ο αριθμός των ηωσινόφιλων στη βιοχημική εξέταση αίματος είναι μεγαλύτερος από το κανονικό, θα πρέπει να υποβληθείτε σε έλεγχο για ελμινθίαση.

Δημοφιλή φάρμακα για σκουλήκια: αξιόπιστα και αποτελεσματικά

Οι παρασιτικές ασθένειες είναι από τις πιο κοινές. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, κάθε δέκατο κρούσμα προβλημάτων υγείας προκαλείται από έλμινθους. Η επιλογή των ανθελμινθικών φαρμάκων εξαρτάται από τους τύπους των παρασίτων, τη θέση τους στο σώμα, τις συνοδές ασθένειες και τη σοβαρότητα της μόλυνσης.

Τύποι ελμινθών

Η γενική ονομασία ελμινθοί συνδυάζει διάφορες ομάδες σκουληκιών που ανήκουν σε διαφορετικά είδη:

• νηματώδεις - στρογγυλοί σκώληκες, οι οποίοι περιλαμβάνουν καρφίτσες, αγκυλόστομα, στρογγυλά σκουλήκια, σκουλήκια, τριχινέλλες και πολλά άλλα, με κυλινδρικό σχήμα σώματος σε διατομή, αντιπροσωπεύουν τον πιο πολυάριθμο τύπο ελμινθών.
• κεστόδες - ταινίες σε επίπεδο σχήμα: εχινόκοκκος, χοιρινό κρέας, ταινία βοοειδών, φαρδιά ταινία, αυτά τα παράσιτα μπορούν να φτάσουν μεγάλα μεγέθη και να προκαλέσουν θανατηφόρα βλάβη στα εσωτερικά όργανα.
• trematodes - σκουλήκια σε σχήμα φύλλων: διάφοροι τύποι αυλακώσεων, ραβδώσεις, εντοπισμένες μέσα στους ιστούς των οργάνων.

Τύποι ανθελμινθικών φαρμάκων

Όλα τα φάρμακα για τα σκουλήκια χωρίζονται βασικά σε:

• Προϊόντα υψηλής εξειδίκευσης: σχεδιασμένα για συγκεκριμένο τύπο σκουληκιών και χρησιμοποιούνται μόνο εάν έχει προσδιοριστεί εργαστηριακά τι είδους παράσιτο ζει στο σώμα. Μόνο ο θεράπων ιατρός έχει το δικαίωμα να συνταγογραφήσει εξαιρετικά εξειδικευμένα ανθελμινθικά φάρμακα και να επιλέξει τη δοσολογία τους, λαμβάνοντας υπόψη την τοξικότητα της δραστικής ουσίας στα ανθελμινθικά φάρμακα, την κατάσταση της υγείας, την ηλικία και την κατηγορία βάρους.
• Ανθελμινθικά φάρμακα ευρέως φάσματος. Επηρεάζουν όλους τους γνωστούς τύπους σκουληκιών και μπορούν να χρησιμοποιηθούν για προληπτικούς σκοπούς.

Τα φάρμακα κατά των σκουληκιών που παράγονται από τη φαρμακευτική βιομηχανία διαφέρουν ως προς τον μηχανισμό δράσης τους στα παράσιτα, αποτελώντας 2 κύριες ομάδες.

1. Μια ομάδα ανθελμινθικών φαρμάκων των οποίων οι δραστικές ουσίες παραλύουν τους μύες και τα οργανίδια των σκουληκιών. Τα σκουλήκια χάνουν την ικανότητα να κινούνται, να τρέφονται και να πεθαίνουν. Τα νεκρά παράσιτα αποβάλλονται από το σώμα στη φυσική τους μορφή μαζί με τα κόπρανα.
2. Παράγοντες αποπαρασίτωσης που καταστρέφουν τις μεταβολικές διεργασίες στους ιστούς των παρασίτων, έτσι ώστε μετά το θάνατο να γίνονται ευαίσθητα στη δράση του ανθρώπινου ενζυμικού συστήματος και να αφομοιώνονται μερικώς από τον οργανισμό. Σε αυτή την περίπτωση, οι υπόλοιποι έλμινθοι απεκκρίνονται σε κατεστραμμένη μορφή.

Σχεδόν όλα τα δισκία κατά των σκουληκιών συνιστάται να λαμβάνονται κατά τη διάρκεια των γευμάτων ή μετά τα γεύματα. Κατά τη διάρκεια της περιόδου θεραπείας, συνιστάται ο συνδυασμός ανθελμινθικών με καθαρτικά ή εντεροροφητικά για τον καθαρισμό του οργανισμού από τοξίνες και νεκρά παράσιτα.

Θεραπεία νηματωδών

Αποτελεσματικά ανθελμινθικά κατά όλων των τύπων στρογγυλών σκουληκιών - με βάση την ουσία λεβαμισόλη. Χρησιμοποιείται κατά της ασκαρίασης, της εντεροβίασης, της τριχουρίασης και μιας σειράς άλλων ασθενειών. Η ανθελμινθική δράση βασίζεται στην παρέμβαση στις μεταβολικές διεργασίες των παρασίτων. Η λεβαμισόλη βοηθά στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος ενεργοποιώντας τις λειτουργίες των Τ κυττάρων και των μακροφάγων που είναι επιθετικά στις ξένες πρωτεΐνες.

Τα φάρμακα κατά των ελμινθικών, το δραστικό συστατικό των οποίων είναι η μεβενδαζόλη, χρησιμοποιούνται για όλους τους τύπους νηματωδών: στρογγυλά σκουλήκια, σκουλήκια καρφίτσας, τριχινέλλα, μαστίγια και τοξοκάρα. Αντιμετωπίζουν μικτούς τύπους ελμινθικών προσβολών και χρησιμοποιούνται για την πρόληψη ασθενειών σε περιπτώσεις υποψίας ελμινθίασης. Οι πιο αποτελεσματικές θεραπείες για στρογγυλά σκουλήκια σε ενήλικες:

Η δράση των φαρμάκων βασίζεται στην παρεμπόδιση των διαδικασιών σίτισης των ελμίνθων και στην καταστροφή του σώματός τους. Αντενδείξεις χρήσης είναι η ηπατική ανεπάρκεια, υπερευαισθησία στη μεβενδαζόλη. Οι παρενέργειες από τη λήψη του μπορεί να περιλαμβάνουν ναυτία, ζάλη, αδυναμία και δυσπεψία.

Θεραπεία κεστοδιασών και τρεματωδών

Οι ασθένειες που προκαλούνται από τρεματώδεις και κεστώδεις προκαλούν σοβαρές βλάβες στα έντερα, το συκώτι, τους πνεύμονες και άλλα εσωτερικά όργανα και απαιτούν νοσοκομειακή περίθαλψη υπό την επίβλεψη ειδικών. Για τη θεραπεία τρεματωδών, χρησιμοποιούνται εξαιρετικά εξειδικευμένοι παράγοντες και ανθελμινθικά φάρμακα, φάρμακα ευρέως φάσματος κατά όλων των τύπων ελμινθών:

Αυτά τα ανθελμινθικά δρουν κατά των εξωεντερικών μορφών τρεματωδών στον άνθρωπο που προκαλούνται από αιλουροειδείς, λογχοειδή, κινεζικά αυλάκια, ηπατικά και πνευμονικά αυχένα και σχιστόσωμα. Οι δραστικές ενώσεις των φαρμάκων διαταράσσουν τη δομή των κυτταρικών μεμβρανών των σκουληκιών, βοηθώντας στην παράλυση των μυών τους.

Για την κεστοδίαση που προκαλείται από ταινία νάνου, χοιρινού ή βοοειδούς, χρησιμοποιούνται ευρεία ταινία, φάρμακα με βάση τη νικλοσαμίδη, η οποία παραλύει διάφορους τύπους ταινίας που ζουν στα έντερα:

Τα ανθελμινθικά φάρμακα που βασίζονται στη δραστική ουσία αλβενδαζόλη, τελευταίας γενιάς, έχουν την καθολική ικανότητα να καταστρέφουν σχεδόν όλους τους τύπους σκουληκιών στον άνθρωπο. Τα πιο αποτελεσματικά φάρμακα:

Αυτά τα ευρέως φάσματος ανθελμινθικά φάρμακα χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία διαφόρων μορφών νηματώσεων, εχινόκοκκου, κυψελιδόκοκκου, τρεματωδών σκουληκιών, ταινίας, καθώς και γιαρδιάσης και διαφόρων μικτών λοιμώξεων. Οι χημικές ουσίες αυτών των φαρμάκων παρεμβαίνουν στις βιολογικές μεταβολικές διεργασίες των παρασίτων - τα αποθέματα γλυκογόνου των ιστών τους εξαντλούνται, λόγω των οποίων το εσωτερικό περιβάλλον του ανθρώπινου σώματος γίνεται επιθετικό για τους έλμινθους. Ταυτόχρονα, εμφανίζεται παράλυση του εντερικού συστήματος των σκουληκιών.

Όλα τα υλικά που παρουσιάζονται στον ιστότοπο είναι μόνο για εκπαιδευτικούς σκοπούς και δεν προορίζονται για ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή θεραπεία. Η διαχείριση του ιστότοπου, οι συντάκτες και οι συντάκτες των άρθρων δεν ευθύνονται για τυχόν συνέπειες ή απώλειες που ενδέχεται να προκύψουν κατά τη χρήση του υλικού του ιστότοπου.

Σκουλήκια

Σκουλήκια (επιστημονική ονομασία έλμινθες) είναι σκουλήκια που ζουν μέσα στον άνθρωπο. Τα σκουλήκια είναι παράσιτα, δηλαδή οργανισμοί των οποίων η δραστηριότητα της ζωής βασίζεται στην εκμετάλλευση του οργανισμού ξενιστή.

Οι ελμίνθοι (σκουλήκια) είναι τα πιο κοινά ανθρώπινα παράσιτα. Σύμφωνα με έρευνες, κάθε 4ος άνθρωπος στον κόσμο έχει μολυνθεί από σκουλήκια. Στη χώρα μας έχουν καταγραφεί 70 είδη σκουληκιών. Ανήκουν όλα σε τρεις κατηγορίες: στρογγυλά σκουλήκια, επίπεδες σκώληκες και φουσκώματα. Τα πιο κοινά στρογγυλά σκουλήκια είναι τα κυλινδρικά σκουλήκια, κυρίως οι ακίδες, οι στρογγυλοί σκώληκες και οι μαστίγοι.

Υπάρχουν επίσης εντερικοί και εξωεντερικοί έλμινθοι. Εντερικά είναι αυτά που ζουν στον αυλό του ανθρώπινου εντέρου και εξωεντερικά (ή ιστοί) είναι αυτά που ζουν σε μυϊκό ιστό ή όργανα. Τα σκουλήκια μπορούν να επηρεάσουν τον εγκέφαλο, τους πνεύμονες, το συκώτι και τα λεμφικά αγγεία.

Αρκετοί τύποι ελμινθών μπορούν να παρασιτίσουν ένα άτομο ταυτόχρονα, και αυτή είναι μια αρκετά κοινή κατάσταση.

Η μόλυνση ενός ατόμου με σκουλήκια ονομάζεται ελμινθική προσβολή. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης ελμινθίαση.

Αιτίες ελμινθιών

Πώς εμφανίζεται η μόλυνση από σκουλήκια;

Οι ενήλικες μέσα σε ένα άτομο γεννούν έναν τεράστιο αριθμό αυγών (εκατοντάδες και χιλιάδες την ημέρα). Τα αυγά των σκουληκιών απεκκρίνονται από το ανθρώπινο σώμα μαζί με τα κόπρανα. Για να μολυνθεί ένας νέος ξενιστής, είναι απαραίτητο να εισέλθουν τα ωάρια των ελμινθών στα έντερά του. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό συμβαίνει μαζί με την πρόσληψη τροφής, για παράδειγμα, όταν τρώτε με άπλυτα χέρια ή όταν τρώτε άπλυτα λαχανικά και φρούτα. Μερικοί τύποι ελμινθικών προσβολών είναι η γεωελμινθίαση. Σε αυτή την περίπτωση, τα αυγά του παρασίτου πρέπει πρώτα να ωριμάσουν παραμένοντας στο έδαφος για κάποιο χρονικό διάστημα (όπως τα στρογγυλά σκουλήκια). Άλλοι τύποι σκουληκιών χρησιμοποιούνται για την ωρίμανση ενδιάμεσων «ξενιστών» - ζώων. Πρόκειται για ταινίες - τα πιο διάσημα από τα επίπεδα παρασιτικά σκουλήκια - βοοειδή και χοιρινό. Οι προνύμφες τους ωριμάζουν στους μύες των ζώων και εισέρχονται στο ανθρώπινο σώμα μαζί με κρέας που δεν έχει υποστεί σωστή θερμική επεξεργασία και ήδη μέσα σε ένα άτομο μετατρέπονται σε ενήλικα.

Η αντίθετη κατάσταση είναι επίσης δυνατή, όταν το ανθρώπινο σώμα χρησιμοποιείται από τον έλμινθο ως εκκολαπτήριο για τις προνύμφες. Ο τελευταίος ξενιστής τέτοιων παρασίτων είναι ένα αρπακτικό. Το αρπακτικό αναμένεται να πιάσει το θήραμα και να φάει το κρέας που έχει μολυνθεί από τις προνύμφες. Από αυτή την άποψη, ένα άτομο είναι αδιέξοδο - μια προνύμφη που μπαίνει σε αυτό δεν θα μετατραπεί σε ενήλικα, αλλά οι προνύμφες των αρπακτικών σκουληκιών μπορούν να μας βλάψουν πολύ. Στο ανθρώπινο περιβάλλον, δύο αρπακτικά ζώα είναι χαρακτηριστικά - ένας σκύλος και μια γάτα. Μπορούν να γίνουν πηγή μόλυνσης. Τα αυγά των σκουληκιών από αυτά τα ζώα εισέρχονται στο ανθρώπινο έντερο, όπου εκκολάπτονται σε προνύμφες, οι οποίες στη συνέχεια μπορούν να μεταναστεύσουν σε όλο το σώμα. Το συκώτι προσβάλλεται συχνότερα. Για να αποφευχθεί η μόλυνση από τα κατοικίδια ζώα, δεν πρέπει να τα φιλάτε και ένας σκύλος που μπορεί να μολυνθεί από έλμινθες ενώ τρέχει στο δρόμο πρέπει να υποβάλλεται σε τακτική θεραπεία για τα σκουλήκια.

Επίσης, τα αυγά σκουληκιών μπορούν να εισέλθουν στο σώμα μας μέσω της εισπνοής σκόνης ή με μια γουλιά νερό όταν κολυμπάμε σε μια λίμνη. Οι μύγες μεταφέρουν αυγά σκουληκιών.

Σκουλήκια στα παιδιά

Τα παιδιά μολύνονται με σκουλήκια πιο συχνά από τους ενήλικες. Τα μικρά παιδιά έχουν την τάση να βάζουν τα πάντα στο στόμα τους. Καθώς περπατούν, τα παιδιά παίζουν στο έδαφος και στην άμμο. Μπορούν να αγκαλιάσουν και να φιλήσουν αγνώστους και αδέσποτα ζώα. Δεν τους νοιάζουν τα βρώμικα χέρια.

Ως εκ τούτου, είναι τόσο σημαντικό να προσπαθήσουμε να ενσταλάξουμε τις δεξιότητες υγιεινής στα παιδιά όσο το δυνατόν νωρίτερα. Τα μικρά παιδιά θα πρέπει να επιτηρούνται κατά τη διάρκεια των βόλτων, έχοντας πάντα νερό και απολυμαντικά έτοιμα για να πλένουν τα χέρια τους και να σκουπίζουν έγκαιρα τα πρόσωπά τους. Και με τα πρώτα σημάδια ελμινθικής προσβολής, θα πρέπει να συμβουλευτείτε έναν γιατρό.

Εντεροβίαση – ελμινθίαση που προκαλείται από σκουλήκια καρφίτσας

Τα σκουλήκια ανιχνεύονται συχνότερα από άλλα ελμινθικά (στο 90% των περιπτώσεων ανίχνευσης μόλυνσης από σκουλήκια).

Τα pinworms είναι γκριζωπάλευκα στρογγυλά σκουλήκια με μήκος από 2 έως 12 mm. Παρασιτούν τα έντερα. Τα θηλυκά κατεβαίνουν κατά μήκος του ορθού, αναδύονται από τον πρωκτό και γεννούν αυγά γύρω από την περιφέρειά του και μετά πεθαίνουν. Σε αυτή την περίπτωση, ο ασθενής αισθάνεται έντονο κνησμό στον πρωκτό. Κατά το ξύσιμο, τα αυγά των σκουληκιών πέφτουν στο δέρμα των χεριών και κάτω από τα νύχια. Έτσι, εάν δεν τηρούνται οι κανόνες υγιεινής, είναι δυνατή η συνεχής αυτομόλυνση.

Οι σκώληκες έχουν μικρή διάρκεια ζωής - 3-4 εβδομάδες. Θεωρητικά, για να θεραπευτείς, αρκούν οι διαδικασίες υγιεινής - καθημερινό πλύσιμο, να διατηρείς τα χέρια σου καθαρά, να αλλάζεις τακτικά εσώρουχα και κλινοσκεπάσματα. Και σε ένα μήνα τα σκουλήκια θα πρέπει να εξαφανιστούν. Ωστόσο, δεδομένου ότι μολύνουν κυρίως παιδιά, είναι συχνά αδύνατο να εξασφαλιστεί το απαραίτητο επίπεδο υγιεινής. Επομένως, εάν υποψιάζεστε εντεροβίαση, θα πρέπει να συμβουλευτείτε γιατρό.

Το κύριο σύμπτωμα της εντεροβίασης είναι ο κνησμός στην περιοχή του πρωκτού.

Ασκαρίαση - ελμινθίαση που προκαλείται από στρογγυλά σκουλήκια

Η ασκαρίαση διαγιγνώσκεται στο 70% των περιπτώσεων ελμινθικής λοίμωξης.

Το Ascaris είναι ένα στρογγυλό σκουλήκι, το μήκος του οποίου φτάνει τα 25 cm στα αρσενικά και τα 40 cm στα θηλυκά. Τα αυγά Ascaris πρέπει να ωριμάσουν στο έδαφος. Τα ώριμα αυγά εισέρχονται στο ανθρώπινο σώμα όταν τρώγονται με βρώμικα χέρια ή από άπλυτα λαχανικά και φρούτα. Μια προνύμφη εκκολάπτεται από ένα αυγό στο ανθρώπινο έντερο, αλλά, σε αντίθεση με έναν ενήλικα, απαιτεί αέρα. Επομένως, η προνύμφη, που αυτή τη στιγμή έχει μικροσκοπικό μέγεθος, διεισδύει στα αιμοφόρα αγγεία και μεταναστεύει σε όλο το σώμα, φτάνοντας στους πνεύμονες. Στους πνεύμονες, οι προνύμφες μεγαλώνουν και ωριμάζουν, κινούνται μέσω των κυψελίδων στους βρόγχους και από τους βρόγχους στην τραχεία. Το ανθρώπινο σώμα αντιδρά στο έλμινθο με βήχα (αυτό είναι ένα συγκεκριμένο σύμπτωμα της ασκαρίασης). Οι προνύμφες αποχρεμούνται μαζί με τα πτύελα και καταπίνονται κατά λάθος από τον άνθρωπο. Αυτό επιτρέπει στην ήδη αναπτυγμένη προνύμφη να εισέλθει ξανά στο έντερο, όπου ο ενήλικος συνεχίζει να υπάρχει. Η όλη διαδικασία μετανάστευσης διαρκεί περίπου 2 εβδομάδες.

Οι στρογγυλοί σκώληκες μπορούν να ζήσουν στο ανθρώπινο σώμα έως και ένα χρόνο, σε ορισμένες περιπτώσεις και περισσότερο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα απόβλητα των στρογγυλών σκουληκιών δηλητηριάζουν το σώμα του «ξενιστή», προκαλώντας διαταραχές στη λειτουργία του πεπτικού, του νευρικού και του αναπαραγωγικού συστήματος.

Μέθοδοι για τη διάγνωση της ελμινθίασης

Δεδομένου ότι τα συμπτώματα της ελμινθίασης συμπίπτουν με τα σημάδια πολλών άλλων ασθενειών, πριν από τη συνταγογράφηση της θεραπείας είναι απαραίτητο να βεβαιωθείτε ότι τα σκουλήκια υπάρχουν πραγματικά στο σώμα. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται διάφορες εργαστηριακές διαγνωστικές μέθοδοι.

Εάν υπάρχει υποψία ελμινθικής προσβολής, το πρώτο βήμα είναι να κάνετε μια εξέταση κοπράνων για αυγά σκουληκιών. Για να είστε πιο σίγουροι για την απουσία σκουληκιών, συνιστάται να κάνετε μια τέτοια ανάλυση πολλές φορές (ένα αρνητικό αποτέλεσμα στην περίπτωση μιας μόνο ανάλυσης δεν εγγυάται ότι δεν υπάρχουν σκουλήκια). Ωστόσο, η εντεροβίαση δεν μπορεί να ανιχνευθεί χρησιμοποιώντας ανάλυση κοπράνων.

Giardiasis - συμπτώματα και θεραπεία

Τι είναι η γιαρδιάση; Θα συζητήσουμε τα αίτια, τη διάγνωση και τις μεθόδους θεραπείας σε ένα άρθρο από γιατρό, λοιμωξιολόγο με 14 χρόνια εμπειρίας.

Ορισμός της νόσου. Αιτίες της νόσου

Giardiasis είναι μια οξεία και χρόνια παρασιτική νόσος του ανθρώπου με τη μορφή έκδηλων μορφών ή μεταφοράς, που προκαλείται από εντερική λάμβλια, η οποία αποικίζει τη βλεννογόνο μεμβράνη κυρίως του λεπτού εντέρου, διαταράσσει τις διαδικασίες της βρεγματικής πέψης και συμβάλλει στην ανάπτυξη και επιδείνωση της βλάβης του γαστρεντερικού σωλήνα και άλλων ασθενειών.

Πώς είναι η Giardia:

Στο πρόσθιο τρίτο του σώματος υπάρχει ένας δίσκος αναρρόφησης με τη μορφή ειδικής κοιλότητας. Με τη βοήθειά του, το Giardia προσκολλάται στις λάχνες της βλεννογόνου μεμβράνης του λεπτού εντέρου. Η κυτταροπλασματική μεμβράνη της οπίσθιας επιφάνειας έχει προεξοχές σε σχήμα ράβδου στις άκρες, γεγονός που δημιουργεί επίσης ένα πρόσθετο εξάρτημα προσάρτησης.

Αναπαράγονται με διαμήκη διαίρεση. Ασθενώς σταθερά στις περιβαλλοντικές συνθήκες όταν φεύγουν από το σώμα του ξενιστή: σε θερμοκρασία δωματίου, ακόμη και απουσία επιθετικών παραγόντων, πεθαίνουν γρήγορα.

Η κυστική μορφή είναι ακίνητη. Τα παράσιτα έχουν σχήμα οβάλ, δεν έχουν ελεύθερα μαστίγια (πολύπλοκα διπλωμένα), τα μεγέθη τους φτάνουν τα 10-14 μικρά και περιβάλλονται από ένα παχύ κέλυφος, κάπως διαχωρισμένο από το σώμα (αυτό το χαρακτηριστικό είναι σημαντικό κατά την αναγνώριση του είδους).

Οι ώριμες κύστεις έχουν τέσσερις πυρήνες μέσα, οι ανώριμες κύστεις έχουν δύο πυρήνες. Σχηματίζεται στα κατώτερα έντερα κατά τη διαδικασία εξόδου από το σώμα με κόπρανα. Είναι πολύ σταθερά στο εξωτερικό περιβάλλον: μπορούν να αποθηκευτούν για μήνες σε νερό σε θερμοκρασία 4-20°C και με καλή υγρασία μπορούν να επιβιώσουν σε μολυσμένα (μολυσμένα) τρόφιμα έως και μια εβδομάδα. Όταν βράσουν, οι κύστεις πεθαίνουν ακαριαία και όταν στεγνώσουν και με χαμηλή υγρασία, ο θάνατος επέρχεται μέσα σε 24 ώρες. Ανθεκτικό στη χλωρίωση του οικιακού νερού, τα αλκάλια και τα οξέα και την υπεριώδη ακτινοβολία. Ανέχεται σχετικά καλά τις χαμηλές θερμοκρασίες, αλλά ταυτόχρονα μειώνει τη βιωσιμότητά του.

Συμπτώματα γιαρδιάσης

Η περίοδος επώασης διαρκεί από αρκετές ημέρες έως ένα μήνα ή περισσότερο. Τις περισσότερες φορές, η ασθένεια δεν προκαλεί καθόλου κλινικές εκδηλώσεις, ειδικά σε ενήλικες.

Τα κύρια πιθανά συμπτώματα της γιαρδιάσης περιλαμβάνουν:

• Τα συμπτώματα της μέθης και των αλλαγών του αυτόνομου είναι αυξημένη κόπωση, δακρύρροια, ευερεθιστότητα, διαταραχές ύπνου, ζάλη, αρρυθμίες, χαμηλός πυρετός και άλλα.
• Τα συμπτώματα της βλάβης του γαστρεντερικού σωλήνα είναι ενόχληση και πόνος ποικίλης έντασης και χαρακτήρα σε διάφορα σημεία της κοιλιάς, ναυτία, απώλεια όρεξης, αίσθημα πικρίας στο στόμα, διαταραχές κοπράνων (δυσκοιλιότητα και διάρροια), επίστρωση στη γλώσσα και κακοσμία, απώλεια βάρους και άλλα.
• Τα συμπτώματα της δερματικής βλάβης είναι αλλεργικά εξανθήματα ποικίλης φύσης και εντοπισμού, ατοπική δερματίτιδα, ωχρότητα και τραχύτητα του δέρματος, αυξημένη ξηρότητα δέρματος, χειλίτιδα (φλεγμονώδεις αλλαγές στο δέρμα των χειλιών και στους βλεννογόνους τους), επιληπτικές κρίσεις (ρωγμές στις γωνίες του στόματος), άτυπη/ανεξέλεγκτη πορεία χρόνιων παθολογιών του δέρματος.
• Αυξημένη ανάπτυξη και έξαρση ασθενειών που δεν σχετίζονται άμεσα με γιαρδιάση - βρογχικό άσθμα, ψευδοαλλεργικά φαινόμενα, γαστρίτιδα, έλκη στομάχου και δωδεκαδακτύλου, χολοκυστίτιδα, ελκώδη κολίτιδα, αρθρίτιδα και άλλα.
• Τα συμπτώματα της δυσαπορρόφησης (απώλεια θρεπτικών συστατικών) είναι ανεπάρκεια βιταμινών, καθυστέρηση στη σωματική και πνευματική ανάπτυξη, δυστροφία (αυτές οι εκδηλώσεις είναι πιο χαρακτηριστικές για τα παιδιά).

Γιαρδίαση στα παιδιά

Κατά κανόνα, στα παιδιά, τα πρώτα συμπτώματα της γιαρδιάσης είναι η εμφάνιση χαμηλής ή εμπύρετης θερμοκρασίας (37,1–38,0°C ή 38,0–39,0°C), κοιλιακό άλγος, ναυτία, μερικές φορές έμετος, μετεωρισμός και χαλαρά κόπρανα. Η κοιλιά είναι επώδυνη, πρησμένη και γρυλίζει κατά μήκος των εντέρων. Τα βρέφη γίνονται ανήσυχα, ουρλιάζουν, ο ύπνος διαταράσσεται, τα συμπτώματα της γιαρδιάσης εντείνονται κατά τη διάρκεια και μετά το τάισμα, μπορεί να εμφανιστούν αλλεργικές δερματοπάθειες και εξάνθημα από την πάνα. Με την πάροδο του χρόνου, εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε εξασθενημένη ανάπτυξη και ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη, συχνά κρυολογήματα ή αλλεργίες και ανάπτυξη χρόνιων προβλημάτων του γαστρεντερικού σωλήνα.

Σε παιδιά μεταγενέστερης ηλικίας και σε ενήλικες, σπάνια παρατηρούνται έντονα συμπτώματα γιαρδίασης - η σταδιακή ανάπτυξη δυσπεπτικών συμπτωμάτων από το γαστρεντερικό σωλήνα μέτριας φύσης έρχεται στο προσκήνιο:

• μετεωρισμός?
• δυσφορία και πόνος στην κοιλιά, κυρίως στην ομφαλική περιοχή και στο δεξί υποχόνδριο.
• διαταραχές κοπράνων σε διάφορους συνδυασμούς.
• η εμφάνιση πλάκας στη γλώσσα.
• μερικές φορές πικρία στο στόμα και δερματικές εκδηλώσεις (αυξημένη σοβαρότητα της ακμής, χρόνιες πολυαιτιολογικές ασθένειες, για παράδειγμα, ψωρίαση και δερματίτιδα).
• Πιθανές διαταραχές του αυτόνομου συστήματος, πονοκέφαλοι, ζαλάδες, αστάθεια αρτηριακής πίεσης, αυξημένη θερμοκρασία σώματος, ευαισθησία των λεμφαδένων.

Giardiasis σε έγκυες γυναίκες

Η Giardiasis σε έγκυες γυναίκες δεν έχει συγκεκριμένες διαφορές από τη Giardiasis σε άλλα άτομα, αλλά μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης αναιμίας λόγω ανεπάρκειας B-12 και μειωμένου βάρους του εμβρύου (υποτροφία) σε μια έγκυο γυναίκα.

Ταξινόμηση και στάδια ανάπτυξης της γιαρδιάσης

Σύμφωνα με την κλινική μορφή, η γιαρδιάση είναι:

• ασυμπτωματικός (φορέας);
• εντερική - κυρίως συμπτώματα της εντερικής μορφής, αλλά μπορεί επίσης να υπάρχουν γαστρικές εκδηλώσεις (ενόχληση στην κοιλιά, ασταθή κόπρανα, ναυτία).
• χοληφόρο-παγκρεατικό (αντανακλαστικό) - δυσφορία στο επιγάστριο και στο δεξί υποχόνδριο, πικρή γεύση στο στόμα, αυξημένη συχνότητα ανεπαρκώς ελεγχόμενης γαστροδωδεκαδακτυλίτιδας και παγκρεατίτιδας.
• ασθενο-νευρωτικό - αδυναμία, λήθαργος, αυξημένη κόπωση, ευερεθιστότητα, συναισθηματική αστάθεια.
• τοξικά-αλλεργικά - περιοδικά εξανθήματα στο σώμα, επιδείνωση χρόνιων δερματικών παθήσεων και βρογχικού άσθματος, ηωσινοφιλία.
• μικτός.

Η πορεία της γιαρδιάσης είναι τριών τύπων:

• οξεία - έως ένα μήνα.
• υποξεία - 1-3 μήνες.
• χρόνια - περισσότερο από τρεις μήνες.

Σύμφωνα με την παρουσία επιπλοκών, η γιαρδιάση είναι:

Υπάρχουν τρεις βαθμοί της νόσου:

Επιπλοκές της γιαρδιάσης

Ειδικές και μη ειδικές επιπλοκές της γιαρδιάσης είναι πιθανές.

Τα συγκεκριμένα περιλαμβάνουν:

• φαγούρα, εκτεταμένα εξανθήματα σε όλο το σώμα.
• Οίδημα Quincke - σοβαρό οίδημα του υποδόριου ιστού, μερικές φορές συνοδευόμενο από κνησμό και έντονο αίσθημα ασφυξίας.
• οφθαλμοπάθεια - διαταραχές στην αντίληψη του οργάνου της όρασης.
• αρθρίτιδα - δυσφορία και πόνος στις αρθρώσεις.
• Η υποκαλιαιμική μυοπάθεια είναι αδυναμία ορισμένων μυϊκών ομάδων.

Οι μη ειδικές επιπλοκές περιλαμβάνουν:

• διαστρωμάτωση παροδικών ασθενειών (δευτερογενής χλωρίδα).
• ανεπάρκεια πρωτεΐνης-ενέργειας (ανεπάρκεια υπο- και βιταμινών, απώλεια βάρους, αναιμία και άλλα).

Διάγνωση γιαρδιάσης

Η εργαστηριακή διάγνωση της γιαρδιάσης περιλαμβάνει:

1. Κλινική εξέταση αίματος - στην οξεία περίοδο, παρατηρείται ηωσινοφιλία, βασεοφιλία και αυξημένο ESR. σε επόμενες περιόδους - μέτρια ηωσινοφιλία ή φυσιολογικός αριθμός ηωσινοφίλων, μερικές φορές ελαφρά βασεοφιλία.
2. Βιοχημική εξέταση αίματος - Μερικές φορές παρατηρείται αύξηση του επιπέδου της ολικής χολερυθρίνης και της αμυλάσης.
3. Κοπροσκοπική εξέταση κοπράνων - «χρυσό πρότυπο» διάγνωσης. Σας επιτρέπει να αναγνωρίσετε κύστεις (πιο συχνά) και φυτικές μορφές Giardia (σε σπάνιες περιπτώσεις).
4. Ανοσοχρωματογραφική μέθοδος και PCR διάγνωση κοπράνων (ανίχνευση αντιγόνων και νουκλεϊκών οξέων του παρασίτου) - έχει καλό περιεχόμενο πληροφοριών και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με άλλες ερευνητικές μεθόδους.
5. Διαγνωστικά ELISA - μια μελέτη χαμηλής πληροφόρησης, καθώς ο εντοπισμός του Giardia στον εντερικό αυλό δεν δημιουργεί συνθήκες για πλήρη ανοσολογική απόκριση, η οποία παρατηρείται κυρίως σε παιδιά με οξεία νόσο, η οποία δημιουργεί σημαντικό αριθμό λανθασμένων αποτελεσμάτων τόσο της υπο- όσο και της υπερδιάγνωσης.
6. Δωδεκαδακτυλικός ήχος (ανίχνευση βλαστικών μορφών Giardia στο δωδεκαδάκτυλο) - μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε περίπλοκες διαγνωστικές περιπτώσεις και όταν υπάρχει υποψία συνεισβολής (για παράδειγμα, οπισθορχίαση σε οπισθορχίαση).
7. Υπερηχογράφημα των κοιλιακών οργάνων και FGDS - σας επιτρέπουν να εντοπίσετε σημεία μειωμένης κινητικότητας της ηπατοχολικής περιοχής.

Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει τον αποκλεισμό των ακόλουθων ασθενειών:

• παρασιτικές ασθένειες άλλης αιτιολογίας (τόσο εντερικός όσο και εξωεντερικός εντοπισμός).
• χρόνια γαστροδωδεκαδακτυλίτιδα (παρόμοια συμπτώματα).
• εντερικές λοιμώξεις (σαλμονέλωση, δυσεντερία, ροταϊός και άλλα).
• εντερική δυσβίωση (μια συλλογική έννοια που χαρακτηρίζεται από αστάθεια κοπράνων, κοιλιακή δυσφορία διαφόρων τύπων, απώλεια βάρους και άλλα συμπτώματα). 

Θεραπεία των παρασίτων με λαϊκές θεραπείες

Η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια των μεθόδων παραδοσιακής ιατρικής δεν έχουν αποδειχθεί επιστημονικά. Χωρίς επαρκή θεραπεία, η γιαρδίαση μπορεί να οδηγήσει σε διάφορες επιπλοκές: κνίδωση, αγγειοοίδημα, διαταραχή της όρασης, αρθρίτιδα και μυϊκή αδυναμία.

Πρόβλεψη. Πρόληψη

Εάν συνταγογραφηθεί επαρκής θεραπεία, η πρόγνωση είναι ευνοϊκή, οι επιπλοκές είναι σπάνιες.

Δεν έχει αναπτυχθεί ειδική πρόληψη. Η κύρια έμφαση πρέπει να δοθεί στα μέτρα συμμόρφωσης με τα υγειονομικά πρότυπα.